หน้าที่ 9 :: เพราะว่าใจ ...
posted on 26 Dec 2009 17:22 by mckie666 in Artwork
"ขอบคุณมากค่ะ มีแค่นี้ใช่มั้ยค่ะ เสียใจเรื่องยุทธด้วยนะค่ะ หนูยังเศร้าไม่หายเลย"
ความอาลัยที่ออกมาจากริมฝีปากของหญิงสาวที่กำลังมีความสุขกับงานแต่งงานของเธอ นานา
ผู้ต้องมาเสียใจอย่างมาก เพราะเพื่อนที่รักที่สุดของตัวเองเพิ่งเสียไป ในวันงานแต่งงานของเธอ ... ไม่ได้ทำให้หญิงชราตรงหน้าพูดอะไรไม่ค่อยได้
นอกจากสีหน้าที่เศร้าหมอง เพราะลูกชายของเธอเพิ่งจะจากไปแสนไกลได้ไม่นาน
"หนูนานา กลับบ้านก่อนเถอะจ้ะ นี่ก็มืดค่ำล่ะ ถ้าเจ้ายุทธมันเห็นหนูร้องไห้ มันต้องไม่สบายใจมากแน่ๆ"
"ค่ะ คุณป้าดูแลตัวเองดีๆนะค่ะ หนูลาล่ะค่ะ สวัสดีค่ะ"
...
นานา เดินถือกล่องใบหนึ่งออกมาจากบ้านของเพื่อนสนิทเธอ ข้างในใส่ของไว้มากมาย
แม่ของยุทธคิดว่ายุทธคงอยากให้เธอได้มันมาก ถ้าเค้าไม่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้ได้แล้ว
เธอมองลงไปในกล่องระหว่างทางเดินไปที่รถ ก็มองเห็นมงกุญดอกไม้อันเก่า ทำให้เธอนึกถึงวันเก่าๆได้
ย้อนกลับมา เหมือนวีดีโอโปรเจ็คเตอร์ที่ฉายอยู่บนจอผ้าใบ ...
...
"เจ้าหญิง ข้ามาช่วยท่านแล้ว" เสียงของหนุ่มน้อย เอ่ยขึ้นมาอย่างกล้าหาญ
"เจ้าชายยุทธ ท่านทำสำเร็จ ข้าอยากจะแต่งงานกับเจ้า" เสียงของนานาในวัยเด็กน่ารักสดใสมากๆ
ยุทธจึงเอามงกุญดอกไม้มาสวมให้นานา และทั้งสองก็วิ่งเล่นไปตามประสาของเด็กซนๆทั่วไป
...
เธอถึงบ้านของสามีเธอได้ซักพักแล้ว คืนนี้สามีเธอไม่อยู่ เธอจึงไม่ต้องทำกับข้าวและมีเวลาว่างเยอะมาก
แต่นานากลับหมกมุ่นอยู่กับการคุ้ยของในกล่องออกมาอย่างระมัดระวัง เพราะของบางอย่างไม่ค่อยจะสมประกอบเท่าไร
อย่างตุ๊กตาไม้ตัวนี้ ที่มันจะหลุดทุกครั้งที่ไปโดนแขนมัน มันทำให้นึกถึงคืนนั้น ...
...
"ยุทธ จำได้มั้ย วันนี้วันอะไร" เสียงของนานาที่วิ่งเข้ามาในร้านกาแฟ ฟังดูเหนื่อย แต่น้ำเสียงเธอกลับตื่นเต้นมาก
"วันอะไรหรอ ใครจะไปจำได้ ฮ่าๆ" ยุทธ พยายามตีหน้าตาย แต่หลุดยิ้มออกมาแล้ว
"อะไรเธอจำไม่ได้จริงๆหรอ" ความผิดหวังเต็มเปรี่ยมในน้ำเสียงของเธอ
"ใครจะไปลืมได้ วันเกิดของนานาล่ะ วันเกิดของเพื่อน ... ที่ฉันรักที่สุดไง"
เค้าหยิบตุ๊กตาไม้ตัวนี้ที่ซ่อนไว้หลังโซฟาขึ้นมาให้เธอ
"ว้าว ขอบใจนะ" นานากระโดดเข้ากอดยุทธเต็มรัก
...
"อ้าว นั่นเครื่องอัดเสียงนิ"
นานา เพิ่งสังเกตเหนตอนที่เธอนำเจ้าตุ๊กตาไม้ตัวนี้ ไปวางไว้บนโต๊ะของโชท์
"เอ๊ะ มีเทปอยู่ข้างในด้วยนี่น่า"
เธอมองดูด้วยความสงสัย เพราะเครื่องอัดเสียงตัวนี้ เธอเห็นมานานมากแล้ว
และยุทธพยายามจะเอาให้เธอฟังหลายครั้งมาก แต่เค้ากลับเปลี่ยนใจกระทันหัน
เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน เลยลองกดฟังทัีนที ...
...
...
"เพราะว่าใจ ..."
"มันเรียกเธอ ที่รัก ... มันไม่หยุดรักเธอ"
"เวลาขาดเธอ เหงาใจจนทนไม่ไหว ..."
"ก็ใจ มันรักเธอกว่าใคร ..."
... นานา เริ่มร้องไห้ ...
"มันต้องเหนื่อยแถบตาย"
"ที่ต้องเก็บรักให้อยู่ลึกๆ ทั้งที่อยากบอก ... เหลือเกิน ..."
...
...
เธอถึงเพิ่งเข้าใจ ...
ว่าคนที่รักเธอมากที่สุดกลับเป็นยุทธ คนที่ทำให้เธอเจอกับแฟนเธอ คนที่เครียปัญหาให้เธอ
คนที่ไปเที่ยวกับเธอ คนที่ชมว่าเธอสวยบ่อยที่สุด คนที่ยอมจดงานให้เธอเวลาเธอไปเที่ยวกับแฟน
คนที่เข้าใจเธอมากที่สุด ... คนที่รักเธอ ... มากที่สุด ...
ความอาลัยที่ออกมาจากริมฝีปากของหญิงสาวที่กำลังมีความสุขกับงานแต่งงานของเธอ นานา
ผู้ต้องมาเสียใจอย่างมาก เพราะเพื่อนที่รักที่สุดของตัวเองเพิ่งเสียไป ในวันงานแต่งงานของเธอ ... ไม่ได้ทำให้หญิงชราตรงหน้าพูดอะไรไม่ค่อยได้
นอกจากสีหน้าที่เศร้าหมอง เพราะลูกชายของเธอเพิ่งจะจากไปแสนไกลได้ไม่นาน
"หนูนานา กลับบ้านก่อนเถอะจ้ะ นี่ก็มืดค่ำล่ะ ถ้าเจ้ายุทธมันเห็นหนูร้องไห้ มันต้องไม่สบายใจมากแน่ๆ"
"ค่ะ คุณป้าดูแลตัวเองดีๆนะค่ะ หนูลาล่ะค่ะ สวัสดีค่ะ"
...
นานา เดินถือกล่องใบหนึ่งออกมาจากบ้านของเพื่อนสนิทเธอ ข้างในใส่ของไว้มากมาย
แม่ของยุทธคิดว่ายุทธคงอยากให้เธอได้มันมาก ถ้าเค้าไม่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้ได้แล้ว
เธอมองลงไปในกล่องระหว่างทางเดินไปที่รถ ก็มองเห็นมงกุญดอกไม้อันเก่า ทำให้เธอนึกถึงวันเก่าๆได้
ย้อนกลับมา เหมือนวีดีโอโปรเจ็คเตอร์ที่ฉายอยู่บนจอผ้าใบ ...
...
"เจ้าหญิง ข้ามาช่วยท่านแล้ว" เสียงของหนุ่มน้อย เอ่ยขึ้นมาอย่างกล้าหาญ
"เจ้าชายยุทธ ท่านทำสำเร็จ ข้าอยากจะแต่งงานกับเจ้า" เสียงของนานาในวัยเด็กน่ารักสดใสมากๆ
ยุทธจึงเอามงกุญดอกไม้มาสวมให้นานา และทั้งสองก็วิ่งเล่นไปตามประสาของเด็กซนๆทั่วไป
...
เธอถึงบ้านของสามีเธอได้ซักพักแล้ว คืนนี้สามีเธอไม่อยู่ เธอจึงไม่ต้องทำกับข้าวและมีเวลาว่างเยอะมาก
แต่นานากลับหมกมุ่นอยู่กับการคุ้ยของในกล่องออกมาอย่างระมัดระวัง เพราะของบางอย่างไม่ค่อยจะสมประกอบเท่าไร
อย่างตุ๊กตาไม้ตัวนี้ ที่มันจะหลุดทุกครั้งที่ไปโดนแขนมัน มันทำให้นึกถึงคืนนั้น ...
...
"ยุทธ จำได้มั้ย วันนี้วันอะไร" เสียงของนานาที่วิ่งเข้ามาในร้านกาแฟ ฟังดูเหนื่อย แต่น้ำเสียงเธอกลับตื่นเต้นมาก
"วันอะไรหรอ ใครจะไปจำได้ ฮ่าๆ" ยุทธ พยายามตีหน้าตาย แต่หลุดยิ้มออกมาแล้ว
"อะไรเธอจำไม่ได้จริงๆหรอ" ความผิดหวังเต็มเปรี่ยมในน้ำเสียงของเธอ
"ใครจะไปลืมได้ วันเกิดของนานาล่ะ วันเกิดของเพื่อน ... ที่ฉันรักที่สุดไง"
เค้าหยิบตุ๊กตาไม้ตัวนี้ที่ซ่อนไว้หลังโซฟาขึ้นมาให้เธอ
"ว้าว ขอบใจนะ" นานากระโดดเข้ากอดยุทธเต็มรัก
...
"อ้าว นั่นเครื่องอัดเสียงนิ"
นานา เพิ่งสังเกตเหนตอนที่เธอนำเจ้าตุ๊กตาไม้ตัวนี้ ไปวางไว้บนโต๊ะของโชท์
"เอ๊ะ มีเทปอยู่ข้างในด้วยนี่น่า"
เธอมองดูด้วยความสงสัย เพราะเครื่องอัดเสียงตัวนี้ เธอเห็นมานานมากแล้ว
และยุทธพยายามจะเอาให้เธอฟังหลายครั้งมาก แต่เค้ากลับเปลี่ยนใจกระทันหัน
เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน เลยลองกดฟังทัีนที ...
...
...
"เพราะว่าใจ ..."
"มันเรียกเธอ ที่รัก ... มันไม่หยุดรักเธอ"
"เวลาขาดเธอ เหงาใจจนทนไม่ไหว ..."
"ก็ใจ มันรักเธอกว่าใคร ..."
... นานา เริ่มร้องไห้ ...
"มันต้องเหนื่อยแถบตาย"
"ที่ต้องเก็บรักให้อยู่ลึกๆ ทั้งที่อยากบอก ... เหลือเกิน ..."
...
...
เธอถึงเพิ่งเข้าใจ ...
ว่าคนที่รักเธอมากที่สุดกลับเป็นยุทธ คนที่ทำให้เธอเจอกับแฟนเธอ คนที่เครียปัญหาให้เธอ
คนที่ไปเที่ยวกับเธอ คนที่ชมว่าเธอสวยบ่อยที่สุด คนที่ยอมจดงานให้เธอเวลาเธอไปเที่ยวกับแฟน
คนที่เข้าใจเธอมากที่สุด ... คนที่รักเธอ ... มากที่สุด ...